Sufiler nefese “Nefes-i Rahmân” (Rahmân’ın Nefesi) derler. Her nefes alıştığımızda varoluş yeniden canlanır, her nefes verişimizde ise kul fena bulur (ölür). Nefes, ruh ile beden arasındaki kutsal köprüdür. Kalbin Sekine ile buluşması, Nefes-i Rahmân’ın farkındalıkla alınıp verilmesine bağlıdır. Zihni dağınık olanın nefesi sığ, nefesi sığ olanın kalbi huzursuzdur. Kalbi mutmain kılmanın yolu, nefesin dikey dengesidir.
Sığ ve göğüs nefesi, sempatik sinir sistemini besleyerek panik dalgası yaratır. Diyafram kası altından geçen Vagus Siniri, derin ve uzun nefes çıkışlarıyla (ekspirasyon) uyarılır. Nefes verirken kalp atış hızı yavaşlar. Bu süreç, Kalp Hızı Değişkenliğini (HRV) artırır. Yüksek HRV, duygusal esneklik, psikolojik dayanıklılık ve yüksek Sekine (sinir sistemi kapasitesi) demektir.
Elinizi karnınıza (diyafram bölgesine) koyun. 4 saniyede burnunuzdan karnınızı şişirerek nefes alın. 2 saniye tutun. 6 saniyede, dudaklarınızı hafifçe büzerek (sanki bir mumu üfler gibi) çok yavaşça nefesi verin. 2 saniye boşlukta kalın. Bu döngüyü sabah ve akşam 7’şer dakika uygulayın.
Gün içinde kaygı veya acelecilik hissettiğiniz an, aldığınız nefeslerden daha uzun sürelerde nefes verdiğinizden emin olun.
“Her nefes alışımda bana yeniden lütfedilen bu hayatı, hangi zihinsel kuruntularla tüketiyorum? Emaneti ne kadar farkındalıkla taşıyorum?”