"Nefese" ile Zihinsel Reset Yolculuğumun Hafta Hafta Detayları
"Farkındalıkla başlayan küçük adımlar"
İlk hafta sadece iki basit rutinle başladım:
1. Rahat bir şekilde otur
2. Bir elini göğsüne, diğerini karnına koy
3. Burnundan yavaşça nefes al (4 saniye)
4. Karnının şiştiğini hisset
5. Nefesini tut (2 saniye)
6. Yavaşça ağzından ver (6 saniye)
3. günden itibaren akşamları daha kolay uykuya dalmaya başladım. Sabah alarmıyla gelen o panik hissi hafifledi.
İlk 3 gün zihnim hala "yapılacaklar" ile doluydu. 4. gün, nefes seansları sırasında ilk kez 30 saniye boyunca sadece nefesime odaklanabildim.
"Stres anlarında araç kullanmayı öğrenmek"
İkinci hafta uygulama bana yeni bir teknik önerdi: "Toplantı Öncesi 90 Saniyelik Sakinleşme" nefesi.
1. Gözlerini kapat (mümkünse)
2. 3 derin diyafram nefesi al
3. 4. nefeste: "Sakinim" de
5. 5. nefeste: "Hazırım" de
6. 6. nefeste: "Odaklanıyorum" de
7. Gözlerini aç ve gülümse
Salı günkü önemli müşteri toplantısından önce bu tekniği uyguladım. O gergin, heyecanlı his %70 azalmıştı. İş arkadaşım "Bugün daha sakin ve toplu görünüyorsun" dedi.
Öğleden sonra 3'te çöken o mental yorgunluk bulutu daha geç (saat 4:30) ve daha hafif gelmeye başladı. Bunun nedeni, sürekli "acil modda" olmamamdı.
"Otomatik pilot devreden çıkıyor"
Bu hafta en büyük değişim farkındalığın otomatikleşmeye başlamasıydı. Artık:
Ani öfke patlamaları yerini, durup değerlendirmeye bıraktı. Pazartesi sabahı ofiste bir sorun çıktığında, eskiden hemen gerilirdim. O gün ise "Tamam, önce bir nefes" diyebildim.
Daha önce beni tüketen çoklu görevlerle daha kolay baş edebiliyordum. E-posta yanıtlarken telefonla konuşmak gibi. Çünkü her birine tam odaklanıp sonra diğerine geçiyordum.
"Zihnin efendisi olmak"
1 aylık dönümde kendime bir meydan okuma yaptım: 10 dakika boyunca sadece bir işe odaklanmak. Telefonu başka odaya koydum, bildirimleri kapattım.
1. Çalışma alanını hazırla
2. 2 dakika diyafram nefesi
3. Kendine "Şu anda sadece bu işe odaklanıyorum" de
4. Zihninde beliren diğer düşünceleri "sonra" kutusuna koy
5. Zamanlayıcıyı 10 dakikaya kur ve başla
Eskiden imkansız gelen bu şeyi, neredeyse rahatsız olmadan başardım. 10 dakika sonra zamanlayıcı çaldığında, bitirmek istemediğimi fark ettim! Odağım o kadar güzeldi ki devam ettim.
Artık "kontrol bende" hissi sadece bir düşünce değil, bedenimde de hissettiğim bir gerçekti. Stres tepkisi artık otomatik değil, seçimlikti. İçgüdülerimin değil, benim seçimlerimin yönettiğini hissettim.
"Nefese" ile tanışalı 3 ay oldu. Artık:
"Stressiz olmak" değil, stresli anlarda bile merkezimde kalabilmek.
Nefes, diş fırçalamak gibi günlük bir öz bakım rutini haline geldi.
Zihnimin efendisi benim. Sadece ona nasıl rehberlik edeceğimi öğrenmem gerekiyordu.